Frank Rijkaard etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Frank Rijkaard etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Ekim 2010

Tot Ziens Rijkaard!


Bitti. Şu lanet olası düzen bir kez daha galip çıktı. Sanırım şuan Hagi'nin jübilesinden sonraki en üzgün anımı yaşıyorum Galatasaray'la bağlantılı olarak. Biraz daha dayanabilseydiler belki de bu düzeni sonsuza dek kıracak, çok başka ufuklara yelken açacaktık beraber. Gene olmadı. Müsaade etmediler. Bakmayın onlar birşey kaybetmeyecek, aksine büyük tecrübelerle gidiyorlar buradan. Biz yine günlük başarıların peşinde, 1 tane şampiyonlukla senelerce avunacağız. Bu sefer öyle üzdü ki beni Galatasaray, eğer başarabilirsem artık avunmayacağım bunlarla. Uzunca bir süre Galatasaray düşünmeyeceğim, izlemeyeceğim, konuşmayacağım, yazmayacağım. Sahaya her baktığımda Servet'i, Ayhan'ı gördükçe kahrolacağım biliyorum. İnşallah formamı da belli bir zamana kadar son kez Rijkaard'ı uğurlarken giymek istiyorum gidebilirsem eğer. Şuan böyle bir organizasyon planlanıyor. Detayları buradan öğrenebilirsiniz: http://www.footballove.com/ . Ben onu arkasından vuranlara inat, gerçek Galatasaray'ı göstermek için bu fikri sonuna kadar destekliyorum ve bir süreliğine kepenk indiriyorum zira ne konuşulacak, konuşmaya değer birşey kalmıştır ne de bende istek, güç.

18 Ekim 2010

Tünelin Ucu




Bu gece Galatasaray'ın çaresizliğinin, yıllarca süren başarısızlığın yine tekerrür ettiğinin bir başka örneğini yaşadık.

Oysa ki Adnan Polat yönetimi geldiğinden beri ne kadar toz pembe bir tablo çizildi. Adnan Polat dedi ki, bir tünel var, ucu karanlık. Aradan zaman geçti, tünelin ucundaki ışığı gördük dedi. Biraz daha sonra tünelin ucunu gördük artık çıkıyoruz dedi.

Tüm bunlar söylenirken tüzükler değişti, mali yapı iyileşti, isim hakları, stad projeleri.. Ama başarı yoktu. Ne profesyonel takımlarda, ne amatör branşlarda elle tutulur hiçbirşey yoktu.

Skibbe'nin gönderildiği maçı hatırlarsınız. Bir Kocaelispor maçıydı.. Bugün yine o aynı sahneyi aktörleri farklı kişilerden izledik. Bazıları yine aynı roldeydi gerçi. Örneğin Ayhan Akman..

Ayhan Akman bugün kaptan olarak çıktığı Ali Sami Yen'de, sanki yıllardır Galatasaray futbolcusu değilmiş gibiydi. Son dakikalarda haftaya derbi olduğunu bile bile, o an sarı kartı olduğunu bile bile rakiple dalaştı.. Kendini attırmak istedi sanki. Günahı boynuna ama artık tadında bırakmalı Ayhan.

Git Ayhan, biz de seni iyi hatırlayalım.. Bizi yıktığınız Ukrayna deplasmanından dönerken gülerek 'dışarda seyirci var mı?' diye sormanı da unuturuz. Bırak git..


Galatasaray'da sürekli yaşanan bu flashbackler bize aslında bu sorunun öyle futbolcu, teknik direktör kaynaklı olmadığının da göstergesi. Yönetimin derhal kendine çeki düzen vermesi gerek. Bu bozuk plak gibi başa saran düzenin değişmesi için, yönetimin revizyona gitmesi şart !


Sayın Adnan Polat, sizler ışığı görmüşsünüz, tüneli geçip gitmişsiniz ama biz Galatasaray taraftarlarının üzerine tahtaları çaktınız, bir mezara gömdünüz. Biz her türlü nefes alır, yine haykırırız 'Sen şampiyon olacaksın!' diye. Ama bir yerden sonra kabak tadı verir oldu bu kısır döngü bilesiniz.







Hababam Sınıfı - Tünelin sonu
Yükleyen 8SUTUN. - Diğer komik videolarını izle.

24 Ağustos 2010

4-3-3 vs Galatasaray



Galatasaray'ın ısrarla 4-3-3 oynatıldığı söyleniyor. Rijkaard'ın rakibe göre önlem almadığı her maçta belirli bir sistem üzerinde ısrarcı olduğu konuşuluyor. Ama Galatasaray'ın oynadığı şeyin bir adı yok. Aslında oynadığı birşeyde yok. 4-3-3 denilen sistemde kanatlar vızır vızır işler. Takım atağa kalktığında orta sahaya kayar. Yeri geldiğinde bindirme yapar. Hakan Ünsal'ı Capone'u izleyen bu gözler ister istemez yadırgıyor Hakan Balta'yı Ali Turan'ı. 4-3-3 te bek açıklara yardım edip rahatlatmıyorsa kanatlardan tehlikeli olmak gibi bir beklentiye girmek sadece hayal olur.



Sistemde gozuken 3 orta saha var kagit üzerinde. Galatasaray'a bakıyorsunuz atak yeniyor sadece 4 lü defans hattı pozisyonun içerisinde. Atağa kalkılıyor ileride defansın arasında çırpınan tek bir forvet. Halbuki sistem gereği orta sahanın desteğiyle en az 5 kişi olması lazım aktif alanda. Dönen topların hepsi rakipte, ceza yayının yakınlarında kimseler yok. Kısaca orta saha tamamıyla yok piyasada. Var olan sadece kağıt üzerinde. Rijkaard defalarca uyarıyor yakın oynayın diye. Takım 50-60 metreye yayılıp duruyor. Çünkü koşup hem defansta hem ofansta bu mesafeyi kapatacak kapasitede adam yok Galatasaray orta sahasında. Pres desen o hiç yok. Orta saha ölünce ne oluyor beyin ölümü gerçekleşmiş hastaya dönüyor Galatasaray. Nefes alıyor, kalbi atıyor ama üretemiyor. Pino ile Cana'nın takıma montesi Galatasaray'ı yoğun bakımdan çıkarır mı bilinmez. Ama Mehmet Topal'ın yokluğunun büyük sıkıntı yaratacağını,o boşluğun kolay doldurulamayacağını transferin resmiyet kazandığı gün söylemiştim.



Eldeki kadroyla en iyi sonucu Lucescu alırdı zamanında. Gittiği takımlarda üst üste başarılı olmasının sebebi budur Lucescu'nun. Sistemi yoktur, rakibine göre elindekini şekillendirir ve sonuca ulaşır. Elindeki kadrodan maksimum seviyede yararlanmayı bilir. İşte Rijkaard'ın yanılgıya düştüğü nokta bu. Bir Lucescu mevcut kadroyla Türkiye'de şampiyonluğa oynayabilir. Fakat Rijkaard mevcut sistemine kadroyu oturtmaya uğraşıyor, kadroda o kapasite olmayınca da kağıt üzerinde planlananların sahaya yansımasında sıkıntılar doğuyor. Filmin sonu için ise iki alternatif gözüküyor. İlki bir iki takviyeyle aşının tuttuğu takımın toparlandığı mutlu son. Diğerinde ise bir Hollandalı bir bavul ve dış hatlar gidiş binası gözüküyor..

07 Haziran 2010

Mutluluklar Frank Rijkaard



Frank Rijkaard bugün 2. kez dünya evine girdi. Rijkaard uğruna ilk evliliğini sonlandırdığı, çocuklarının bakıcısı olan Stephanie Rucker ile olan birlikteliğini resmiyete döktü. Kendisine mutluluklar dileriz.

Şu saat oldu resmi sitede konuyla ilgili tek bir haber veya tebrik yok. Çoğu magazin sitesine düşen bir haber olmuş bu durum. Hatta eski Barcelona teknik direktörü ile başlayan birçok haber var yabancı magazin sitelerinde. Fakat resmi sitenin durumla ilgili alıp veremediği nedir ki acaba iki satır yazıyı esirgemiş Galatasaray A Takımı Teknik Direktörü sıfatını taşıyan bir kişi için. En yakın örneği daha sıcaklığını kaybetmemişken hemde.

07 Nisan 2010

Rijkaard, Teknik Direktör İstikrarı ve Futbol Devrimi


Aslında bu yazıyı 3-4 gün önce yazmak istemiştim ama çeşitli yoğunluklarımdan dolayı fırsat bulamamıştım. Sivas maçından sonra daha da iştahla, şimdi eline koz geçen “Rijkaard gitsin; Terim, Lucescu vs. gelsin”cilere inat yazıyorum. Senelerdir ne söylediklerine, ne de hangi amaca hizmet ettiğine anlam veremediğim, Rijkaard’ı hoca olarak görmeyip kendisinin ondan daha iyi ve bilgili olduğunu iddia edenlere inat…

Her şeye inat arkasındayım Rijkaard’ın. Senelerdir savunduğum gibi, şimdi de aynı şeyi savunuyorum. Teknik direktör istikrarı. Biz bilmiyor muyduk sanki bu günlerin sancılı geçeceğini. Nerede o sene başındaki “Abi bu adam isterse 5 sene şampiyon yapmasın bizi razıyım ” diyenler? İşte biz buradayız. Dünkü Sivas maçı zaten başlamış olan homurtuların üstüne tuz, biber ekti. Dün gerçekten sahada görmek istemediğimiz bir takım vardı. Gerçeklerin biz de farkındayız. Hatta birkaç haftadır böyle bu. Ve sonunda Rijkaard’ı bile kendi ilkelerinden taviz verecek kadar darladık ya ayrıca helal olsun bize. Şimdi sanmayın ki; Rijkaard ilah, her yaptığı doğru, eleştirilemez hâşâ! Yeri geldiğinde, haddimizce onu da yaparız, yapılmalıdır da zaten. Ama bu başka yerin konusu.



Eğer kalıcı, aydınlık bir gelecek istiyorsak, bu adam elimizdeki en büyük fırsat. O geleceğin en önemli parçası. Bunun farkında olmamız lazım. Bu günkü Barcelona’nın temellerine dönersek bunu çok iyi görürüz. Rijkaard gelmeden önce geçen seneki bize benzer bir şekilde ligi 6. sırada bitirmişti Barcelona. Ve ilk sezonunda kıl payı ikinci olabildiler. (4. ile aralarında 2 puan vardı.) İkinci ve üçüncü sezonlarında giderek artan bir puan farkıyla şampiyon oldular. Ve Ş.L.’ni kazandılar. Ve o günlerde oturan anlayışın meyveleri sanırım çok açık bir şekilde ortada şuan. Orada da başlangıç kolay olmamıştı. Hiç bir zaman da olmaz zaten. Günlük başarıdan değil, kalıcı bir devrimden bahsediyoruz. Eğer sizin de istediğiniz oysa tabi.
Hem bu takımla neler gördük biz. 4 sene üst üste şampiyonluk, Uefa kupası ve Süper kupa’nın ardından gelen 6-0 hezimeti, Tromso faciası, 2007-2008 Uefa sezonu. Fakat 2-3 sezondur bir şeyler yapılmaya çalışılıyor. Bu kadro Saidou’lu, İnamoto’lu, Carrusca’lı, Orhan Ak’lı, Cihan’lı günlerden buralara geldi. (Hakaret olarak algılanmasın lütfen. Hepsinin iyi niyetle ellerinden geleni yaptıklarının farkındayım ama kapasiteleri belliydi.) Ha şimdi her şey tamam mı? Hayır, değil. Hala bir ton eksiği var takımın. Ama bir anda olmuyor işte. Kaldı ki bambaşka bir kültüre gelmiş bir adamdan bekliyorsunuz bunları. Yapmayın lütfen. O kan emicilerin eline fırsat vermeyin ve bu adama hep beraber sahip çıkalım. Bu zamana kadar yolladık da ne oldu? Hem de kimleri yollamadık. Geldiğimiz durum ortada. 10 senedir Avrupa’da sefilleri oynuyoruz. Sadece son 2 sezondur küçük bir kıpırdanma var. Hele en son Ş.L.’de ne zaman oynamıştık hatırlamıyorum bile. Varsın bu sene de oynamayalım. Ama gelecek için Rijkaard’ın arkasında duralım. Yöneticiler sözde durmaya alışıktır da inşallah bu sefer uygulamaya da geçer bu dileğimiz.

Bu teknik direktör istikrarı nasıl gerekli bir olaydır Avrupa’ya bir bakalım isterseniz hep beraber. Son 5 yılda Avrupa’nın 3 tepe liginde(İngiltere, İtalya, İspanya) ve Ş.L.’nde kafaya oynayan takımların çoğunda ortak bir şey görürsünüz. İstikrar. Manchester’da Ferguson 24 , Arsenal’da Wenger 14, Liverpol’da Benitez 6, Everton’da Moyes 8, Chelsea’ye gitmeden önce Ancelotti Milan’da 8 yıl aralıksız görev almışlar. Yine Aston Villa’nın yükselişinde 4 yıldır takımın başında olan O’Neill’in katkıları yadsınamaz. Fiorentina’da Prandelli ve Roma’da Ranieri’den önce Spalletti 5 sezon. Yine İnter’de Mancini ve Mourinho. Ben bugüne kadar sık hoca değiştirip de hayrını gören bir takım görmedim. En büyük örneği Real Madrid. Son 5 yılda Avrupa’da çeyrek finalleri bile yok. Ne kadar ilginç değil mi? Peki son iki Ş.L. kupasını ne zaman almışlar sizce? 1999 ve 2001’te Bosque’nin 4 yıllık döneminde. Ne kadar manidar. Ligde zaten her zaman kafaya oynarlar Barca’yla ikisi, ona bakmıyorum bile. Yine 2. Ligden gelen Sevilla’nın çıkışının temelleri 2000-2005 arası Caparros’la atılmıştır. Sonrası zaten sürekli ilk 5’e oynayan ve 2 sene üst üste Uefa’yı alan takım. Ferguson’un ilk yıllarına bakın bir de. 6 sene boyunca şampiyon olamıyorlar. Hatta bırak şampiyonluğu, iki kere 11. bir kere 13. oluyorlar. Sonrası malum. Çorap söküğü. 6’dan sonra gelen 11 yılda 8 şampiyonluk. Vay anasını! Toplamda 23 sezonda 11 şampiyonluk 2 Ş.L. Yine Villareal’in Pellegrini yılları ortada, az önce bahsettiğimiz gibi Barca’nın uzay futbolunun temelleri.





Geçmiş yıllara, başka lig ve takımlara bakarsak bu örnekleri çoğaltmak mümkün. Bu kadar şey ortadayken, geçmiş yıllardaki getir – kov politikasının çaresizliği ortadayken, elimizde Rijkaard-Neeskens gibi oyunculuk ve hocalık kariyerleri ortada olan 2 adam varken son kez sormak istiyorum. Bunlara sabretmeyelim de Allah aşkına Yılmaz Vural’a, Hikmet Karaman’a mı sabredelim?

09 Mart 2010

Zaman ve Sabır



Eskişehir mağlubiyetinin ardından herkes sözleşmişçesine yüklenmeye başladı Rijkaard'a. Oynattığı oyundan, yaptığı değişiklikten, başladığı on birden herkes bir ucundan başladı anlatmaya. Anlattıklarına göre ya Rijkaard futboldan anlamıyor, ya da kendileri dünyanın en büyük hocası olma yolundayken bir anda nasıl olduysa yorumcu veya köşe yazarı oluvermişler. Nedense seviyoruz bu işi, azıcık tökezleyeni en dibe itmeyi, bir an evvel dibe vurmasını seyretmeye bayılıyoruz. Yıllar boyunca kimler kimler bu şekilde geldi geçti, kendi derdini anlatamadan topladı bavulunu gitti. Teknik adamı olsun, futbolcusu olsun azıcık tökezleyenin sonu hep aynı oldu. Şimdi de Rijkaard'ı gözlerine kestirmiş gibiler. Pusuda bekliyorlar azıcık tökezlese de karalasak diye. Geçmiş kariyerinden dolayı beklenti yüksek herkeste bundan şüphe yok. Fakat elinde sihirli değnek yok bu adamın takımı şahlandırmak için. Herşeyden önce ihtiyacı olan iki şey; zaman ve sabır. Hiç tanımadığı bir ligde, tanımadığı rakiplere karşı mücadele ediyor ve an itibariyle 24. hafta sonunda lig lideri konumunda bulunuyor takımı. Dediğim gibi beklenti çok yüksek, tek kulvarda gelecek başarı dahi kesmeyecek bazılarını ama şu anda olmamalı bu beklenti. Belki bu sene hiçbir başarı gelmeyecek, belki seneyede gelmeyecek ama eğer bu adama sabredilir ve zaman tanınarak kafasındaki teorileri pratiğe dökme imkanı sağlanırsa başarının gelmesi kaçınılmazdır. Teknik kadro olarak yapmak istediklerinin günü kurtarmak amacıyla değil geleceğe yatırım amacıyla yapmaya çalıştıkları açıkça hissediliyor. Fakat mevcut sıkıntıları; çalıştıkları ülkenin böyle bir mantaliteye sahip olmaması ve pusuda karalamayı bekleyen onca insan. Burda iş fazlasıyla Galatasaray yönetimine düşüyor. Eğer herşeye kulaklarını tıkayarak güvenerek getirdikleri bu isimlere inanırlar ve sonuna kadar sahip çıkarlarsa, birkaç yıl içinde bu ülke topraklarında yaşanmamış başarıların gelmesi işten bile değil. Açıkçası ben buna fazlasıyla inanıyorum yeterki gerekli zaman ve sabır tanınsın. Bugüne kadar yapılmayanları yapabilmek için bugüne kadar bu ülkede yapılamamış bir yöntemi uygulamaya çabalamak ve ondan vazgeçmemekten başka yol yoktur.

27 Kasım 2009

Geçmiş Olsun Rijkaard


"Teknik Direktörümüz Frank Rijkaard, hamile olan eşinin geçirdiği ciddi bir rahatsızlık sonucu sabaha karşı kamptan ayrılarak Hollanda’ya gitmek durumunda kalmıştır. Bu ani gelişen olay karşısında yapılan durum değerlendirmesi sonucu teknik direktörümüzün ülkesine dönmesi sağlanmıştır.

Bu nedenle bugün oynanacak Bursaspor maçında Frank Rijkaard’ın aramızda olamayacağını bildirir, eşine acil şifalar dileriz."

Galatasaray.org

Herşeyden önce geçmiş olsun dileklerimizi iletelim. Bu akşam Galatasaray zorlu maça Rijkaard'sız çıkıyor. Gece yarısı yayınlanmış haber Galatasaray'ın resmi sitesinde. Açıklamada Rijkaard'ın eşi denmiş,fakat bahsedilen kişi Stefanie Rucker, uğruna Rijkaard'ın eşi Monique'dan ayrıldığı ilk eşinden olan çocuğunun bakıcısı. Bildiğim kadarıyla henüz eş mertebesine ulaşmadı, basında da sevgilisi olarak bahsediliyor çoğu zaman. Açıklama yapılırken gelenek ve göreneklerimize uygun hale mi getirilmiş acaba?

13 Eylül 2009

Rijkaard'ın Yaptıkları ve Denizli'nin Yapamadıkları



Elinde Arda ve Elano gibi iki oyuncu bulunan fakat milli maçlar sebebiyle ikisininde yorgun olduğu bir durumda, herhangi bir derbi öncesi hangi bir teknik adam onlardan birini kenarda oturtmayı düşünür? Rijkaard'ın hazırlayıp sunduğu takım ve sistemde bu mümkün. Yorgun olmalarına rağmen ilk yarıya Arda ile başlayıp ikinci yarı Arda'nın yerine Elano'yu oyuna sürmesi ve bu konumda ki iki futbolcudan o hallerine rağmen maksimum düzeyde yararlanması. Arda maçta ilk yarının en çok mesafe kateden futbolcusu hemde o yorgun haline rağmen. Bugüne kadar isimlere değilde sisteme önem veren böyle kaç teknik adam gelip geçmiştir ülkemizden? İkisini de sahaya sürse belki şimdi basın yerden yere vuracaktı onları, o ise ikisini de birer devre oynatarak ikisindende oyuna fayda sağladı. Oyun okumak, sistem oluşturmak ve uygulamak bambaşka şeyler. Maçtan sonra yaptığı basın açıklamasındaki birkaç cümle durumu zaten çok güzel özetliyor: "Maç kadrosu geldiğinde biraz şaşırdık, çünkü rakipte beklemediğimiz isimler vardı.'O isimleri gördüğümüzde gerekli önlemleri aldık." Sanırım Rijkaard'ın farkı işte tam olarak bu noktada ortaya çıkıyor.